Przyjechałem na zaproszenie mojego znajomego Giulio Piantiniego (właściciel zamku w Siedlisku – red.) W tej okolicy mam wielu przyjaciół. Zaproszenie na spotkanie w Siedlisku przyjąłem z dużym zadowoleniem i ochotą.

Rzeczywiście do takiej rozmowy doszło między nami w Rejkiawiku kilka lat temu, przed meczem towarzyskim z Islandią. Podczas przedmeczowego spaceru wywiązała się między nami długa konwersacja o funkcjonowaniu średnich przedsiębiorstw we Włoszech. Kiedy zakończyłem swoją przygodę z piłką, mocno zaangażowałem się w biznes. I do sportu i do interesów trzeba mieć dryg. Między jedną a drugą dziedziną zachodzi sporo zależności. Z boiska najbardziej brakuje mi jednego - tego nieporównywalnego z niczym, przedmeczowego stresu.

To prawda, dostałem taką nieformalną propozycję i nie wykluczam takiej możliwości. Zobaczymy, jakie decyzje zostaną podjęte po dokończeniu eliminacji. Na pewno nie odejdę od tego, co robię na dzień dzisiejszy. Interesy, które prowadzę, są na tyle zaawansowane, że nie mogę się z nich wycofać. Co do celów biznesowych, uczestniczę w kilku dużych przedsięwzięciach związanych z branżą nieruchomości.

Już jesteśmy obecni w miastach typu Nowa Sól np. w Myślenicach, byliśmy obecni w Olkuszu, a to miasta w granicach 40 tys. ludzi. Budowaliśmy tam średnie centra handlowe. To dosyć ciekawe projekty, bo połączone z obsługą przewoźników MPK, PKS. Taki handel związany z przepływem mas ludzkich. I być może kiedyś z tym moglibyśmy wejść do Nowej Soli albo Zielony Góry.

Tutaj są ładne, zielone i bogate tereny w porównaniu z tym co się dzieje na ścianie wschodniej. Prowadzimy interesy między innymi w Biłgoraju, tam jest zupełnie inny świat. Tutaj kultura została trochę przejęta od Niemców, widać ten niemiecki porządek. Nowa Sól, Zielona Góra czy Sulechów to bardzo atrakcyjne tereny pod względem inwestycyjnym.

Obracając się w dużych miastach widzę różnicę między życiem w metropoliach a w małych miasteczkach. Tutaj żyje się dużo wolniej. Jak są trzy samochody na ulicy, mówią że już jest korek. Jest to taka forma życia, którą albo ludzie akceptują i żyją w tym miejscu, albo nie i uciekają do dużego miasta, gdzie jest nieustanna gonitwa. Ja należę do tej drugiej grupy, dobrze się czuję w dużych miastach, nie wyobrażam sobie, żebym miał zamieszkać w małym miasteczku, ale nie ukrywam, że czasami dobrze jest uciec z tego całego wielkomiejskiego zgiełku.

Miałem to szczęście, że przyjęto mnie bardzo dobrze, byłem młody, więc łatwo przystosowywałem się do wszelkich nowości. Natomiast zwrócę uwagę na jedną rzecz. Ci wielcy są po prostu normalni. Normalni, ale bardzo pewni siebie. Tylko takie połączenie i nie zadzieranie nosa daje sukces. To jest najlepsza mieszanka. Każdy z tych, których wymieniłeś, to był wielki „pracuś”.

Ci wielcy akceptowali partnera z drużyny, tylko wtedy, kiedy był dobry i wkładał co najmniej te same zaangażowanie w trening i mecz, co oni. I mnie od początku to się udawało.

W tygodniu jestem człowiekiem bardzo zajętym, zabieganym. Ale jak przychodzi weekend, który zawsze był zagospodarowany poprzez mecz, zaczyna się człowiek dziwnie czuć, że tego nie ma.

Zawód sportowca czy aktora ma to do siebie, że jeżeli ktoś jest dobry, jest osobą rozpoznawalną. To jest narcyzm, wiem, ale tak jest. Każdy lubi jak na ulicy ktoś zatrzyma się i go pozdrowi, powie, byłeś dobry w ostatnim meczu. Tego też mi trochę brakuje...

Jest takie stare powiedzenie, jesteś tak dobry, jak twój ostatni mecz. I to jest prawda. Bez przerwy trzeba dążyć do samodoskonalenia, z dnia na dzień, z treningu na trening, nie zawsze to się udaje, ale nie można się załamywać. Weźmy przykład Guardioli, z którym grałem w Bresci. To dziś jedno z pięciu najważniejszych nazwisk trenerskich na świecie. Jeszcze kilka lat temu dotknął dna, kiedy go zdyskwalifikowano za doping. Nagle z totalnego dołka, w ciągu pięciu lat, znalazł się na szczycie. Zdobył wszystko co mógł. Facet się nie załamał, miał cel w życiu i go osiągnął. W sporcie tak jak w życiu, zawsze będą wzloty i upadki.

Twardo stąpać po ziemi, ciężko trenować i być bardzo, bardzo wytrwałym. 50 procent sukcesu jest w nogach, drugie 50 w głowie.