Lecz wpierw jest jakiś piątkowy, sobotni wieczór, jest misternie uknuty i realizowany plan. Plan podniecający, przewidujący wielość samych przyjemnych doznań, strategia amoku, system materialnych wręcz uniesień, zarys łechtań duszy i ciała. Wyraźny szkic wieczoru kreślony grubą kreską męskich pragnień.

Zapewne się kąpią, potem się czeszą. Czasem nie da się do końca domyć rąk, ziemia, smar, te męskie atrybuty wrastają nierozerwalnie w ciało. I ci z zarostem co się golą, jak i ci bez zarostu, dobywają z ciemnych otchłani szafek różnej maści oldspajsy, warsy, kosyniery czy podróbki zapachów lepszego świata, bo wieczór jest na wskroś wyjątkowy i pachnieć trzeba inaczej niż zazwyczaj. Wyprasowane najlepsze koszule i spodnie. Błyszczące klamry pasków i połyskliwe gęby wypastowanych butów. Nowe skarpetki, czysta bielizna. W tych wojennych przygotowaniach w tle słychać muzykę, uwerturę wieczoru, z kaseciaków, z pierwszych wież cd z targowisk. Miesza się watowaty zapach prasowania, soczystej pasty do butów i nachalnych wód perfumujących. Soczyste bity wirują w ciele na przemian z piosenkami o kobietach. Na stole leży nietknięta paczka papierosów, tych lepszych, w twardym pudełku. W kieszeni jest banknot. Potem jest czasem łyk czegoś mocnego dla kurażu i wyjście w chłód wieczoru.

W słowiańszczyźnie dusza jest po to, by się wyrywać z gnuśnego ciała. To ciało musi dostać po mordzie od wódki, żeby duch się wyzwolił. Żeby nadeszła taka chwila pełnego szczęścia, swoistego zespolenia z kosmosem, poczucia spełnienia, faustowskiego ideału - „trwaj chwilo, jesteś piękna”. Potem można choćby i umierać. I bywa, że ich ciała martwieją wsparte głowami na stołach. Twarz nie pachnie już oldspajsem, spodnie się pogniotły, koszula podarła a buty? - każdy poszedł w swoją stronę. Wtedy faktycznie ich dusze z nich wychodzą, siadają na schodach, palą papierosy.

I zwykle widzę ich potem, rankami, jak wracają do domu wzdłuż dróg. Bo niedzielny poranek to nie jest czas pekaesów, nie jest czas autostopu. Białe niegdyś koszule tną pobocze dróg w powrocie do punktu wyjścia. Jak umęczeni krzyżowcy, jak cienie, wytlali z wieczornego blasku kawalerzy wracają do dusznych pokojów, zatęchłych kołder.

Jest w nich heroizm, żywe, słowiańskie piękno walki duszy z ciałem. Tak to widzę i tak myślę, kiedy jadę, w sobotę, w niedzielę, na jakieś mecze, regaty, czy inne takie. I nie kpię, nie szydzę, chłopcy poszli na bój, dostali w ryj, obici wracają. Lecz wiadomo, że w tydzień się rany zabliźnią i będzie można pójść jeszcze raz. I to już jest prawdziwy heroizm. Czapki z głów.