Podobnie było z wypadkiem polskiego autokaru we Francji w wakacje dwa lata temu. Też były ekstra pieniądze dla poszkodowanych pielgrzymów i ich rodzin. A w czymże oni są lepsi od tych pasażerów autobusów, którzy giną w pojedynkę w „zwykłych” wypadkach, nie tak spektakularnych, jak ten w Alpach? Czy zginie jeden mąż, czy dwudziestu, pięćdziesięciu czy tysiąc, każda z wdów płacze przecież takimi samymi łzami. Tylko pieniędzy jedna dostanie za śmierć mniej niż druga. Mocne słowa? Brutalne? Brutalna to jest rzeczywistość, która dzieli śmierć na mniej i bardziej spektakularną i medialną. Zmarłeś detalicznie, współczujemy ci. Zginąłeś hurtowo, współczujemy ci bardziej, do tego na wizji i fonii w najlepszym czasie antenowym, a i grosza sypniemy. Straszne, ale jakże prawdziwe.

I jeszcze o żałobie, narodowej. Moim zdaniem głowa naszego Państwa zbytnio nią szafuje. Jeśli odchodzi od nas ktoś bliski, kogo znamy i cenimy, to żal czujemy od pierwszej chwili. Nie spotkałem się z sytuacją, aby ktoś ronił łzę po takiej stracie, ubierał się w żałobne szaty, a żałobę odkładał na za dwa dni, żeby nazajutrz pląsać na scenie. Nawet tylko kilka kroków. Albo żałoba, albo zabawa. Ogłaszanie żałoby narodowej pociąga też za sobą odwoływanie wszelkich imprez kulturalnych a nawet sportowych. Czy nie jest wtedy czasami tak, że ci, którzy mieli w tych imprezach brać udział, zamiast zadumać się nad losem zabitych i ich rodzin, są na nich „źli”, że to z ich powodu odwołano mecz czy koncert? Brzmi irracjonalnie? Może i brzmi, ale czy tak nie jest? Nie lepiej byłoby przed takim dla przykładu meczem, minutą ciszy uczcić pamięć zmarłych?

I ostatnie słowo do tych, którzy mogliby się czuć moimi przemyśleniami urażeni. Nie umniejszam wartości tych, którzy zginęli. Chcę tylko zwrócić uwagę, że szacunek jesteśmy winni także tym, o których nie czyta się w gazetach, a pomoc wszystkim, którzy stracili bliskich. A polityków chcę prosić, żeby nie wykorzystywali śmierci do zbijania politycznego kapitału.