Równie szybko odzyskałem formę, zwracając mu uwagę, że może i książki sobie wypożycza, ale przy okazji straszy ludzi. Niektórych tak mocno, że zapowiedzieli, iż jesienią i zimą wieczorami do biblioteki przychodzić nie będą. Tak się boją... - A czego tu się bać? - duch się zaśmiał. - Ciebie – zauważyłem. - Mnie? Strach ma wielkie oczy. A tak już na poważnie, to z racji wieku, w jesienne i zimowe wieczory z reguły wygrzewam kości przy kominku, więc nikogo nie straszę – wytłumaczył tonem niewinnym jak kwilenie niemowlaka. - Kości? - zdziwiłem się. - To była metafora. Ach, ludzie, wszystko bierzecie dosłownie. A w życiu trzeba czasem zażartować, pośmiać się, mieć dystans do samego siebie. To pomaga zmagać się z szarą codziennością – ofuknął mnie duch. Przyznałem mu rację, bo faktycznie, śmiech to zdrowie, a dystans jest wskazany nie tylko na autostradzie.

Gdy tak zaczęliśmy się podśmiewać, postanowiłem wykorzystać moment i zadać pytanie z gatunku tych bardziej delikatnych. - Podobno masz zostać zwolniony z firmy, bo Unia Europejska uznała, że przy tworzeniu twojego stanowiska pracy wykorzystano niezgodną z prawem pomoc publiczną? - rzuciłem mu w twarz, a raczej w czeluść. Duch najpierw spojrzał na mnie spod byka, potem prychnął i zaczął mówić. - Zastanawiam się, czy na ten pomysł wpadli ci sami eurokraci, którzy kiedyś określili dozwoloną krzywiznę bananów? Ale i tak się nimi nie przejmuję. Jeśli przeżyłem dwudziestoletnie rządy podskarbiego Janusza nazywanego Skąpym, to przetrwam i urzędników z Brukseli – rzekł twardo duch.

Skoro zacząłem temat o urzędnikach, to postanowiłem go pociągnąć za język. Znaczy się ducha, nie temat. - Wieść gminna niesie, że ktoś cię wynajął, żebyś narobił szumu wokół „Zamku”, co by zrobiło się o nim głośno jak kraj długi i szeroki. Zali to prawda? - zagadnąłem niby niepozornie. - A co za czort się z tym zdradził? Niech no ja go dorwę w swoje ręce! - krzyknął duch, aż się gołębie z dachu poderwały, i zniknął mi w ścianie.