Dlaczego tak jest, że my, Polacy, potrafimy wznieść się ponad podziałami tylko wtedy, kiedy jest naprawdę źle? Dlaczego pamiętamy o bohaterach od wielkiego dzwonu, a czasem nie pamiętamy wcale? Dlaczego nie dbamy o nasze ulice, chodniki, drogi, przystanki autobusowe – przecież to nasze wspólne dobro? Dlaczego, gdy komuś z nas się powiedzie w życiu, od razu znajdzie się dziesięciu innych gotowych podłożyć mu kłodę pod nogi – ach, to takie polskie przecież...

Dlaczego nie jesteśmy patriotami? I nie mam tu na myśli tego, że trzeba by z bronią iść na barykady, walczyć z okupantem, czy przymierać głodem przez ponad pięć lat. Dziś patriota w moich oczach to ten, kto w pracy się nie obija, tylko robi to, co do niego należy. Bo każdy z nas swoją codzienną pracą dokłada cegiełkę do tego, co się nazywa „Polska”. Górnolotne to słowa? Gdyby 1. września obchodzono w Stanach Zjednoczonych, ruch na ulicach - zarówno wielkich metropolii jak i malutkich miasteczek na prowincji - by zamarł, ludzie stanęli na baczność, a domy i urzędy byłyby przystrojone narodowymi flagami. Ale przecież my się z tej całej „amerykańskości” śmiejemy, nie potrafiąc dostrzec tego, że Amerykanie – choćby przy pomocy filmów rodem z Hollywoodu – zbudowali tożsamość narodową w zaledwie nieco ponad 200 lat. I potrafią ją pielęgnować każdego dnia.

Czy my kiedyś będziemy tak kochać swoją ojczyznę? Będziemy jej tak wierni i tak z niej dumni? Chciałbym, choć obawiam się, że już zbyt mocno pokochaliśmy coweekendowe zakupy w galeriach handlowych, leżenie bykiem na plaży przy domku nad jeziorem, chlanie wódy przy każdej okazji i oglądanie tysiącodcinkowych tasiemców w telewizji, by jeszcze wystarczyło trochę uczucia dla czegoś tak nierealnego, jak ojczyzna.

Ale jest małe światełko w tunelu. Paradoksalnie, sytuację mogą zmienić... kibice. Piłki nożnej, siatkówki i wielu innych dyscyplin. Gdy oglądają mecze, na żywo lub w telewizji, wiwatując naszym szalikami z napisem „Polska”. To też przecież jest objaw przywiązania do narodowych barw.

Od bodaj roku każdy ligowy mecz żużla w Zielonej Górze rozpoczyna się odegraniem hymnu narodowego. Na początku niektórzy kręcili nosami, a nie śpiewał prawie nikt. Ba, znajdowali się tacy, którym trzeba było przypominać, że w takim momencie ściąga się czapki z głów. Po roku przypominać już nie trzeba prawie nikomu, coraz więcej osób stara się też śpiewać. A ja czekam na taki dzień, gdy z gardeł kilkunastu tysięcy kibiców poleci „Jeszcze Polska nie zginęła”. I marzy mi się jeszcze, że nie będzie się tego dnia liczyć, czy ktoś jest z Zielonej Góry, Gorzowa, Leszna, Bydgoszczy, Warszawy czy Krakowa. Że w końcu zaczniemy się wszyscy wzajemnie szanować także w czasach pokoju...