Szacuje się, że ok. 60% Polaków korzysta z sieci. 90 procent użytkowników to pasywni odbiorcy, 10 procent komentuje wydarzenia pod artykułami na portalach, na forach. W tych 10% część stanowią internauci, którzy możliwość podzielenia się anonimowo swoim zdaniem traktują jako okazję do wypalenia komuś kopa w twarz. Nie ważne jak, byle bolało. Komentują rzeczywistość zjadliwie, czasem wulgarnie, liczą na czyjeś porażki, robią wszystko by innych zdyskredytować, ośmieszyć, obrazić.

Warto zacząć od samych mediów. Nie kryjmy, każda gazeta, każda stacja telewizyjna, rzeczywistość kreuje poprzez wybiórcze traktowanie składników rzeczywistości. To, co media pokazują, rzutuje na odbiór rzeczywistości odbiorcy, dobre informacje sprawiają, że rzeczywistość wydaje się łagodniejsza, trupy, wypadki i wojny stawiają świat w złym świetle. Tak samo świat odbiera każdy z nas, skupiając się na wymowie tego czy innego faktu budujemy sobie obraz świata. Konflikt na linii rzeczywistość w mediach a rzeczywistość odbiorcy rodzi niezgodę, odbiorca widzi, że prezentowana w mediach rzeczywistość jest niespójna z jego obrazem świata. I tu do odbiorców nie można mieć pretensji o kąśliwe wpisy. Wynika to z ich szczerości. Nie zgadzają się i kontrują. A czasem ubierają to w słowa niesalonowe, ale cóż, świat rzeczywisty to nie ciastka u cioci, a język bywa odzwierciedleniem tego, w jakim świecie żyjemy. Do tego dochodzi ścieranie się rozmaitych światopoglądów internautów. Tu też sobie nie żałują wzajemnych i uszczypliwości, i soczystych sierpów w nos.

Internetowa dyskusja czasem przypomina grupową bójkę w ciemnym pokoju. Każdy wywija łapami na lewo i prawo, byle kogoś trafić. Trafiają się nawzajem wszyscy. Kiedy światło się zapala, wszyscy stoją z siniakami na twarzy i obdartymi dłońmi. Internetowa dyskusja to pojedynek na racje, jednak bez rozsądzania słuszności którejś z nich, takiego narzędzia nie ma. Nie ma zrozumienia dla odmiennych argumentów, ten, kto myśli inaczej to rywal, którego trzeba spacyfikować, zdyskredytować, ośmieszyć, obrazić. Tylko własne zdanie każdego internauty jest słuszne, jedna jest tylko racja, uparta, nieugięta, jedyna właściwa, niezłomna do samego końca. Bo zauważyć błąd u siebie albo przyznać komuś rację, to jest porażka, to jest śmierć.

Są tacy, którzy odbierają informację i choć się z nimi nie zgadzają, są ponad nią, inni bardzo się angażują w rzekome prostowanie świata. Ale nie można ich traktować jako mąciwodów, pieniaczy i frustratów, to są ludzie, którym zależy na potwierdzeniu niezaprzeczalnej prawdziwości ich racji.

To, że każdy internauta swój osąd na temat rzeczywistości może dzięki internetowi zamieścić, jest chwalebne, na wskroś demokratyczne, dzięki temu widzimy rzeczywistość pełniejszą, wielowymiarową i dzięki temu wyrabiamy sobie pogląd, pogłębiamy go albo też nadal obstajemy przy swoim. To jest wolność. Przyznajemy osobiście rację jednym, odbieramy ją drugim, ale nie zawsze musimy komuś o tym napisać narażając się na uczestnictwo w bójce w ciemnym pokoju. Internet daje możliwość wyrażenia swojego zdania, takiej szansy Polacy przez długi czas nie mieli, i dużo wody upłynie w Wiśle, Odrze i Bugu, zanim zaczniemy się anonimowo szanować, umiejętnie dyskutować, na racje, na argumenty. Śledząc wpisy pod tekstami, na forach, czasem skóra na plecach cierpnie widząc, jak ludzie siebie traktują wyrażając swoje opinie. W tym gorzkim sosie czuć jednak pozytywny smak. Są bowiem miejsca na świecie, gdzie ludzie nie mogą mieć własnego zdania, a tym bardziej nie mogą go wygłaszać, są też tacy, którzy racje udowadniają podkładanymi bombami. Wielka wojna na racje obite w skórę słowa trwa. Z czasem, oby tych słów gruboskórnych, było jak najmniej.